تفاوت در شیوه های برقراری ارتباط

بیشتر افراد درباره تفاوت مرد و زن، در شیوه ی ارتباط های گفتاری افکار قالبی دارند. مانند این که زنان پر حرف تر از مردان هستند، مردان از اصطلاحات بیشتر استفاده می‌کنند و زنان لطیف تر سخن می‌گویند. هر چند پژوهش‌ها، برخی از این پنداشت ها را تأیید می‌کنند ولی بسیاری از این پنداشت ها از واقعیت به دور است.

علاوه بر این می‌توانیم بدون استفاده از کلمات، با یکدیگر ارتباط برقرار کنیم. حالات چهره ما، لبخندها و اخم‌ها، ارتباط‌های غیرکلامی برقرار می‌نمایند. دختران از همان اوان کودکی برتری کلامی را نسبت به پسران نشان می‌دهند در صحبت کردن، هم از کلمات بهتری استفاده می‌کنند. در اینجا به چهار قسمت الگوهای حرف زدن، کیفیت صدا، کلمات ویژه، و عبارات و محتوای سخن می‌پردازیم.

زنان و مردان با وجودی که از کلمات مشابه استفاده می‌کنند ولی حرف یکدیگر را نمی فهمند. کلماتی که ما به کار می‌بریم دارای دو قسمت هستند:
۱- پیام ۲- فراپیام. اطلاعاتی که به وسیله معانی کلمات منتقل می‌شوند «پیام» و آنچه درباره روابط مخابره می‌شوند، تلقی در قبال یکدیگر، موقعیت و حرفی که می زنیم، حالت چهره و وضعیت بدنی ما در هنگام صحبت کردن، «فراپیام» را تشکیل می دهند. در حالی که کلمات اطلاعاتی را منتقل می سازند، طرز سخن ما، بلندی صدا، سرعت حرف زدن، لحن و ادای کلمات و تأکیدها، ذهنیت ما را مشخص می‌سازند؛ حالتی که به مخاطب ما می فهماند عصبانی هستیم، یا احساس دوستانه داریم و می خواهیم صمیمی تر شویم همان فراپیام است. پژوهش ها نشان داده اند زن ها بیشتر از پیام به فراپیام اهمیت می‌دهند. در حالی که برای مردها خود پیام اهمیت بیشتری دارد.
زنان برای بیان احساسات به خود حق می‌دهند از انواع صفات عالی و مبالغه آمیز استفاده کنند و احساسات خود را غلیظ جلوه دهند. مثلاً می گویند: «توهیچ وقت به فکر ما نبودی» «تو همیشه دیر می آیی» «صد بار به شما گفتم». زن محدودیتی در استفاده از لغات نمیبیند در صورتی که مردان این کلمات را واقعی پنداشته و واکنش نامناسب نشان می‌دهند. مثلاً میگویند «در یک ماه گذشته فقط یک شب دیر آمدم».

زنان بیشتر از مردان، هنگام گفتگو با همجنسان خود به صورت آنان خیره می شوند. زمانی که دو زن با یکدیگر صحبت می کنند معمولاً به چشمان همدیگر نگاه می کنند، اما هنگامی که دو مرد با یکدیگر گفتگو می کنند، هر یک به نقطه‌ ای چند سانتی متر بالای گوش طرف مقابل نگاه میکنند.

تحقیقات نشان می دهند که زن‌ها و مردها از روش های متفاوتی برای نشان دادن گوش کردن خود استفاده می کنند. زن‌ها در حین گوش دادن بیشتر سر تکان می دهند و از کلماتی مانند آهان، بله و… استفاده می کنند و مقصودشان نیز از استفاده این کلمات این است که «دارم به حرف های شما گوش می دهم». ولی مردها کمتر این حرکات را انجام می دهند و بیشتر زمانی از این اصوات و کلمات استفاده می کنند که بخواهند توافق خود را اعلام نمایند؛ و لذا اکثر اوقات زن ها شکایت می کنند که همسرشان به حرفهایشان گوش نمی دهد و یا حوصله شنیدن حرف های آن ها را ندارد. در صورتی که نحوه گوش دادن در زن و مرد متفاوت است.

زنان بیشتر از مردان به گفتگو در مورد جزئیات علاقه مند هستند ولی برای مردها گفت و شنود در مورد مسائل کلی مثل سیاست، بازار، تاریخ، کاربرد اشیاء مختلف و ورزش اهمیت بیشتری دارد. معمولاً زن‌ها وقتی در مورد مسئله‌ ای یا رویدادی گزارش می دهند آن را با جزئیات تشریح می کنند و به شکل زنده نمایش می دهند ولی مردها معمولاً خلاصه‌ ای کوتاه و کلی را در مورد رویدادها ارائه می کنند. برخی پژوهش ها حاکی از این است که زنان بیشتر از مردان درباره چگونگی احساس و عملکرد مردم صحبت می کنند در حالی که مردها درباره ی اشیاء و امور و سیاست، بیشتر صحبت می نمایند. پژوهش ها نشان می دهد ۷۱ درصد زنان و ۶۴ درصد مردان به غیبت کردن می پردازند. از طرف دیگر زنان بیشتر از مردان از کلمات و عباراتی که محتوای احساسی و عاطفی دارند استفاده می کنند و به طور کلی در سخن گفتن از مردان مؤدب ترند.

زنان معمولاً بیش از مردان لبخند می زنند. بررسی های موجود، فراوانی لبخند در زنان را دو برابر مردان گزارش کرده است پژوهش ها نشان می دهد که لبخند زنان الزاماً به معنای شاد بودن و یا حالت‌های عاطفی دوستانه آن‌ها نیست.